Agnita de Ranitz

Hendrik trok een grimas toen hij met een pollepel het laatste restje zuurkool uit het blik in het steelpannetje schepte. Wat waren die randen toch scherp, als hij niet oppaste sneed hij zijn vinger er nog eens af en dan had je het gedonder in de glazen. Hij zette de pan op het vuur, legde een serveerblad op het aanrecht en liep naar de kast. Eén bordje, één glas, mes en vork, hij kon er niet aan wennen. En vandaag was het kerstmis. Een week geleden hadden de kinderen hem op de hoogte gebracht. Jan en Ellie vierden bij vrienden, Han en Ger maakten met de kinderen een reis, Bob had een congres in New York en bleef daar, Eline en Henk wist hij niet meer, maar ze konden evenmin. Al een paar jaar waren ze niet geweest. Hij roerde de zuurkool van de bodem en dacht aan Rosa. Het was goed dat zij het niet meer heeft geweten dat de kinderen nu alle vier ver weg in het buitenland woonden.
Met het pannetje op het dienblad, een karaf water en het pakketje uit de ijskast slofte Hendrik naar de eetkamer en nam zoals gewoonlijk plaats aan het hoofd van de tafel.
Hij schonk water in en hief zijn glas: ‘Vrolijk kerstfeest allemaal!’ Het was stil. Om niet zijn gedachten te laten glijden naar herinneringen aan de tafel vol gelach, gepraat en vrolijke kinderstemmen, vouwde hij het papieren pakje snel open. Voor hem lag op een glanzend wit vel een plakje hazenpaté met ui, mispel en zuurdesem, precies zoals Rosa die altijd voor hen met Kerstmis voorbereidde. Een croûte omzoomde het rechthoekige stukje vlees. Hij bukte zijn hoofd en snoof de bekende hazengeur op. Toch was het anders. Met de punt van zijn mes wipte hij er een pistachenootje uit. Het vloog over de rand van zijn bord, stuiterde op het dienblad heen en rolde verder.
In de verte beierden de kerkklokken.
Hendrik staarde naar het pistachenootje op de tafel en had geen trek meer.
Ineens schrok hij op. Een sleutel werd in het slot gestoken, de deur vloog open. Een voor een kwamen ze beladen met cadeaus, schalen en flessen binnen, Eline en Henk, Jan en Ellie, Han en Ger, Bob en de kleinkinderen. Ze waren er allemaal.

Een nog korter verhaal, dit keer met 250 woorden, georganiseerd door Sweek. Niet gemakkelijk voor mij als romanschrijfster, maar weer een nieuwe uitdaging.

Hier mijn verhaal: Kort geluk

De bundel met de gewonnen korte verhalen van de door Schrijverspunt georganiseerde schrijfwedstrijd is uit. Lees hieronder mijn verhaal en vergeet niet naar de andere spannende, bloedstollende en romantische verhalen van de andere auteurs te kijken! Hier te bestellen

De zwarte agenda
Het was met zekerheid vast te stellen dat de zwarte agenda al minstens drie dagen op de stoep lag.
Lees verder →

Nieuws over de door Schrijverspunt georganiseerde schrijfwedstrijd ‘De zwarte agenda’  ( kort verhaal van 2 pagina’s). Helaas heb ik niet gewonnen maar ben wel genomineerd (1436 stemmen, 2e op de ranglijst van het publiek) voor een in september uit te geven bundel, waar ik geweldig blij mee ben!

De bundel is te bestellen op schrijverspunt.

Een door schrijverspunt georganiseerde schrijfwedstrijd met als opdracht een kort verhaal met de woorden ‘de zwarte agenda’ te schrijven integreerde me. Recensente Hanneke Tinor-Centi las mijn ingezonden stuk en reageerde: “Agnita de Ranitz heeft wel een hele fraaie twist aan dit thema gegeven. Subtiel mét een uiterst verrassend plot!”

Dat is dat leuk! De vrouw op het perron is van Utrecht naar Rotterdam gereisd. Ze ligt nu in de kantine van het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam. Locatie die in het boek voorkomt! Ik kreeg deze geweldige reactie op een van de 2 reizende DOORGEEFBOEKEN. Heeft u De vrouw op het perron ergens gevonden? Zet dan ook hieronder uw reactie. Ik ben benieuwd.

“Ik vond het boek in eetcafé Buurten op donderdag 22 februari. De tekst op de achterflap intrigeerde me omdat ik jarenlang, tijdens mijn studententijd, vaak op het perron in Delft stond te wachten op de trein naar Rotterdam. Het verhaal boeide me vanaf de eerste regel en met stijgende verbazing las ik over de vele plekken waar het leven van Cornelia zich afspeelde; het Sint Franciscus Gasthuis waar ik in de begin jaren 80 co-assistent was en nu alweer ruim 10 jaar werk als arts/psychotherapeut. Rotterdam en Schiedam waar ik daarvoor jarenlang werkte als verslavingsarts en helaas ook wel op de begraafplaats Crooswijk afscheid nam van een van mijn patienten. Delft, waar ik vlakbij het Oosteinde als studente woonde. Wonderlijk; het leek alsof ik Cornelia nog beter kon volgen en in gedachten zag wat zij zag en beleefde.
Ik ga dit boek terugleggen in de openbare kantine van het Sint Franciscus Gasthuis.
Dank voor dit mooie ontroerende verhaal, Agnita!
B”

leestafe eetcafé Buurten Utrecht

Doorgeefboek

cantine Sint Franciscus Gasthuis Rotterdam

Lieve lezers van de reizende ‘Vrouw op het perron’, zet hieronder jullie reactie.

Schrijf je in op deze site of op Facebookpagina De vrouw op het perron.